Pionieren is vermoeiend

wennen aan nieuwe ideeën

Ik word de laatste tijd weer eens zo moe van mezelf. Waarom heb ik nu alweer een ‘idioot’ idee waarvan ik de potentie zie en anderen (nog) niet. Waarom voelt de afwijzing bij de gesprekken hierover zo hard? (Retorische vraag!) Ik denk doordat nieuwe ideeën tijd nodig hebben zodat mensen kunnen eraan kunnen wennen. En dat, tot die tijd, het meerendeel van de reacties voelt als een afwijzing. Waarschijnlijk niet zo bedoelt maar wel precies hetgeen wat mij de moed in de schoenen doet zakken.

 

De weerstand tegen verandering, vernieuwing en verbetering leidt nogal eens tot bitse reacties en onbegrip: stilte in plaats van enthousiasme. Het komt me inmiddels bekend voor... Dat 'pionieren' werd eigenlijk al in m'n studietijd aan de kunstacademie niet zo in dank afgenomen. Een paar voorbeelden:

1. een nieuw platform

Tijdens mijn stage in Londen moest ik verslag leggen van mijn ontwikkeling. iPads waren toen net opkomend en het leek me daarom  tof om op dit nieuwe platform een verslag te maken. Ik maakte m’m eerste iBook waarin ik de tekst ondersteunde met embedded slideshows en filmpjes van mijn gemaakte werk. Het deed inhoudelijk aan alle eisen (en meer) maar bij de beoordeling maakte de stagebegeleider zich alleen druk over hoe dit dan opgeslagen moest worden in het archief van de academie bibliotheek ('kan het niet op een USB?')

2. going the extra mile

Tijdens diezelfde stage moest ik een tussentijds verslag uitbrengen. Dit zou worden gedaan in het auditorium op de academie, waar alle stagelopers hun update zouden presenteren. Vanwege de afstand, mocht ik digitaal presenteren. Ik bedacht dat mijn woorden minder goed zouden overkomen dan de beelden om de sfeer van mijn dagelijks leven vast te leggen (iets wat iedere ontwerper beaamd toch?). En aangezien ik op stage veel bezig was met trailers ontwerpen bedacht ik om trailer te maken van m’n stage: een visueel verslag met elementen m'n stage en leven in Londen. Hoewel mijn klasgenoten blij waren met deze variatie tussen alle audio presentaties, was de stagebegeleider van slag dat ik niet ‘gewoon’ had verteld hoe het daar was. (Omdat dat  dat saai zou zijn! Omdat ik creatief ben! En omdat mijn verslag nu zoveel prikkelender was, kijk maar!

3. een niet-creatieve app

De genadeklap kwam tijdens mijn afstuderen. Mijn zelf gekozen onderwerp was 'geheugenverlies' en als snel raakte ik verstrikt in de wereld van Alzheimer. Ik voelde me geroepen een oplossing te bedenken. Iets waarbij design hulp zouden kunnen bieden aan patiënten en mantelzorgers.
Ik ontwierp een app met aangepaste vormgeving voor de doelgroep, die werkte als een picto-agenda om beginnende Alzheimer patiënten door de dag heen te helpen. Het was een intensief en lastig project- ook omdat er niemand op de academie was die mij kon helpen met het inhoudelijke en technische aspect van de app. Gelukkig hielpen specialisten in geriatrie, domotica en verzorgingstehuizen met de praktische uitwerking en maakte ik uiteindelijk een werkende demo versie met  een begeleidende promotiefilm. Hiermee ben ik ternauwernood afgestudeerd want ‘het design was niet creatief genoeg’ (aldus de examinator). 
Nadat ik uit het zwarte gat na mijn eindexamen was geklommen, heb ik mijn studio opgericht en mijn eerste factuur kunnen versturen aan het Alzheimercentrum van het UMC, met wie ik mijn app wetenschappelijk getest heb (met groot dank aan Philip Scheltens). Het resultaat was positief maar wel met oordeel dat de tijd nog niet rijp is voor mijn app: ik was als pionier mijn tijd vooruit.

weerstand

Ironisch genoeg stond in de wervingstekst voor de afdeling grafisch ontwerp het jaar na mijn afstuderen dat je hier meer kon leren over 'nieuwe media en app design'. (Huh?!) De praktijk had mij eerder geleerd om oude media te gebruiken en zo je docenten  tevreden te houden. Ook in de jaren na mijn afstuderen twijfelde ik regelmatig; ontwerp ik met de weg van de minste weerstand of ga ik juist wat doen met die weerstand? Ik besef weer eens dat waardevolle ideeën en toepassingen niet altijd meteen met open armen ontvangen worden en daarom ook worden afgewezen. 

misschien later

Concreet uitte zich dat in de afgelopen weken toen ik met bedrijven in gesprek was over duurzaamheid. Waarbij ik vertelde dat ik de waarde zie voor organisaties om een impact report te maken mét een krachtig design (denk aan toepassing van een huisstijl, toffe infographics etc.). En dat die duurzame, sociale en maatschappelijke verantwoording écht noodzakelijk is en je daarmee als bedrijf ook kan profileren en inspireren binnen jouw sector. En ja; een impact report is een nieuw bedrijfsrapport en (nog) niet verplicht maar hoe zonde is het om mij meteen de deur te wijzen? Een letterlijke quote: 'Het is commercieel niet interessant voor ons. We hebben al zonnepanelen. Maar misschien dat we er later op terugkomen wanneer een impact report verplicht wordt.' 
Nou dat kan nog wel even duren - ondertussen ga ik  verder zoeken naar bedrijven die wel bewust met duurzaamheid en de toekomst bezig zijn. Ik kijk uit naar de vernieuwende projecten! Al kan ik het niet helpen dat ik me af en toe een vermoeide pionier voel.

Reactie schrijven

Commentaren: 0